دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد

یاد حریف شهرو رفیق سفر نکرد

یا بخت من طریق محبت فرو گذاشت

یا او به شاهراه طریقت گذر نکرد

من ایستاده تا کنمش جان فدا چو شمع

او خود گذر بمن چو نسیم سحر نکرد

گفتم مگر بگریه دلش مهربان کنم

چون سخت بود در دل سنگش اثر نکرد

هر کس که دید روی تو بوسید چشم من

کاری که کرد دیده من بی نظر نکرد

شوخی مکن که مرغ دل بیقرار من

سودای دام عاشقی از سر بدر نکرد

حافظ حدیث نغز تو از بسکه دلکش است

نشنید کس که از سر رغبت ز بر نکرد

شب یلدا به همتون خوش بگذره

غروب تلخی بود

او کوله بارش را بست و رفت

به همین راحتی

ودر این آمدن ورفتن حتی نظرم را جویا نشد

همچون نسیم آمد و طوفان گونه از زندگی ام رفت و روزگارم را همچون گذشته کویری کرد

شبها را با ترانه هایم به صبح می رساندم و روزها را با مرور خاطرا تش شب می کردم

افســــــــــــــــوس

مدتها می گذرد

نگاهم پشت پنجره بهار را نظاره کرد

گرمای تابستان را احساس کرد

برگهای زرد پاییزی را شمرد

ولی هنوز جاده خالی است و او بر نگشته

هنوز نگاه منتظرم چشم بر جاده رفتنش دوخته

اما حتی دریغ از مشاهده سراب آمدنش

زمستان می شود ومن هنوز چشم انتظارم

یه عالم کاغذای خط خطی و یه البوم پر از عکس

سکوت سکوت سکوت

اینه شکسته ای پر از غبار یه چیزی شبیه یه قلب که یه روز به عشق چشمهای یکی شبیه یه فرشته می تپید

یه سایه که حالا از هر چی سایه است فرار می کنه واز هر چی خورشیده بیزاره

صدای شر شر بارون و یه دنیا خاطره

چشما شو بست

یادش اومد که پاییزه ولی خیلی وقته که تو فصلا اون فقط پاییزو داشت

اروم زمزمه کرد

یادت میاد روزایی رو که تو سکوت واسه چند تا خط شعر یه عالم زیر بارون قدم می زدیم

حالا خیلی وقت بود که دیگه شعرم نمی گفت

دلش تنگ شده بود واسه کاغذایی که یه روز از روزاشو توی اون خلاصه می کرد واز فرداهاش می نوشت

دلش بارون می خواست رفت پیش پنجره

به یاد گذشته هاش چند تا کاغذ سفید از میز بر داشت و رفت زیر بارون

شکست ولی اونی که می خواست شکستشو ندید

مرد واسه همیشه ولی عشقش مردنشم ندید

اما هیچ چیز واسش فرقی نداشت چون اون خیلی وقت پیش مرده بود