رد اشک ها را تا ابر های اسمان جستجو کن و اسان نگاهت را از ابر ها بر مگیر

من حرف های نا گفته ای را در میان ابر ها دیده ام

حرف هایی که اشک شده و اشک هایی که همراه اب های بخار شده دریا ها به بالا رفته اند

به ان ابر کوچک نگاه کن شاید ان حروف مبهم کلمه یا جمله ای ست به وقت دعای سحر که هرگز بر زبان نیامد اما با خود نیازی را داشت که ان ادم دور یا نزدیک ان را با خدایش در میان گذاشت

تنها خدا می داند که هر ابر رازدار چند ادم است

شاید ان روز که تو ندیدی خدا حرف هایت را از میان ابرها بیرون کشید تا ان طور که می خواهی شود

تو حتی گریه ات را دست کم نگیر

بفهم که چه حرف های ناگفته ای را درون اشک هایت می ریزی و به اسمان می فرستی

چه کسی باور می کند که اسمان پر از کلمه است؟

خود من چقدر با ماه حرف زده ام و چند بار با نگاه به ستاره ها چیز هایی گفته ام که شنیده اند

من حتی دیده ام که وقتی اسمان بارید بعضی حرف ها به دریا ریخت و ماهی ها ان را قاپیدند وعوض شدند

مواظب حرف هایت باش

بگذار ماهی ها با اشک های ما عاشق شوند

من دیده ام که وقتی اسمان بارید بعضی راز ها و اشک ها به زیر خاک رفتند و در ریشه ان گل سرخ یا همین بید مجنون که تو را عاشق تر کرد جا گرفتند

مواظب حرف ها واشک هایت باش و باور کن که اسمان زمین دریا ماهی ها ستاره ها و همه جا گوشه ای از تو را در خود دارد

من فرشته ای را می شناسم که کارش جمع کردن حرف های ناگفته ادم هاست

حرف هایی که هر کلمه اش شاید گوشه ای از این هستی افتاده باشد

من او را دیده ام که حتی رنگ نگاهت را وقتی گریه می کردی درون سبد حرف هایت ریخت تا با مهربانی ان را به خدا نشان دهد

من دیده ام که ان فرشته چطور برای کامل کردن جمله ای که خدا از پیش ان را می دانست دره ای مه الود را جستجو کرد و به انتظار نشست که ان ماهی عاشق فقط یک حرف تو را در بازدمش به دریا پس دهد تا جمله نیاز دل تو را کامل کند شاید دعایت مستجاب شود

مواظب حرف ها و اشک هایت باش

مگذار ان فرشته مهربان خسته شود

کاش ای بهانه زندگی همه هستی

بیایی و با امدنت به انتظارها جواب گویی

وکاش ان روز من باشم تا دید گانم را فرش قدم هایت کنم

ناجی اسمانی

رقص پروانه های سوخته بال را نظاره کن

و گل های همیشه منتظر را ببوی

وبا نگاه پاک و با صداقتت بگو که پای در راه امدن گذاشته ای

من پری کوچک غمگینی را می شناسم که در اقیانوسی مسکن دارد

و دلش را در یک نی لبک چوبین می نوازد

ارام ارام

پری کوچک غمگینی که شب از یک بوسه می میرد و سحر گاه از یک بوسه بدنیا خواهد امد

همیشه اینگونه بوده است کسی را که خیلی دوستش داری زود از دست می دهی پیش از انکه خوب نگاهش کنی مثل پرنده ای زیبا بال می گشاید و دور می شود

فکر می کردی می توانی تا اخرین روز که زمین به دور خود می گردد وخورشید از پشت کوهها سرک می کشد در کنارش باشی

هنوز بعضی حرفهایت را به او نگفته بودی هنوز همه لبخند هایت را برایش نزده بودی

همیشه اینگونه بوده است کسی را که از دیدنش سیر نشده ای زود از دنیای تو می رود وقتی به خود می ایی که حتی ردی از او در خیابان هم نیست

فکر می کردی می توانی با او به همه باغها سر بزنی و خرده های نان را به مرغابی های تنها بدهی و هنوز روزهای زیادی باید با او به تماشای موجها می رفتی

هنوز باید ساعتهای صمیمانه ای با او اشک می ریختی همیشه اینگونه بوده است

او که می رود او که برای همیشه می رود انقدر تنها می شوی که نام روزها را فراموش می کنی

از عقربه های ساعت می گریزی و هیچ فرشته ای به خوابت نمی اید

احساس می کنی به دره ای تهی از باران و درختان سقوط کرده ای

احساس می کنی کلمات لال شده اند پل ها فرو ریخته اند کفشها پاره شده اند دستها یخ کرده اند ویرانه ها سوخته اند

راستی اگر هنوز او نرفته است اگر هنوز باد همه شمعها را خاموش نکرده است قدر تک تک لحظات با او بودن را بدان

دستهایت را به سمت اسمان بگیر و بگو

تو را به ارزوها یم سوگند می دهم او را از من مگیر

میان کوچه پس کو چه های دلتنگی به یاد روزهایی می افتم که قلبم را با صداقت به تو بخشیدم

تویی که در رویاهای کودکانه ام به دنبالت می گشتم

غریبه اشنایی بودی که در خانه کوچک قلبم برای همیشه ماندنی شده بودی وتصور یک روز جدا ماندن از تو مرا به عمق غم ها ودرد ها می برد

اما نامهربانی روزگار تو را اسیر دردی عمیق ساخت ومیان مان فاصله ای انداخت به اندازه تمام دنیا

دلم می خواست دوباره به خاطر روزهای قشنگ گذشته گل امید را در وجودت می کاشتم

و همچون شقایق به زندگی ات عشق هدیه می دادم

حالا من مانده ام بی تو تنها با خاطراتی گمشده

می خواهم از انها بپرسم چرا بی خیال لحظه های از دست رفته عمر تو شدند